Kalendarium wydarzeń

 
Listopad 2017
 
pon.
wt.
śr.
czw.
pt.
sob.
ndz.
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30

Kategorie

  • Willa przy ul. Czerwonej 3 jest otwarta dla wszystkich lekarzy, służąc jako miejsce integracji naszego środowiska. Dokładamy wszelkich starań, aby przychodzili tutaj z chęcią i przyjemnością, po prostu jak do siebie.

Karta Praw Lekarza i Lekarza Dentysty

Wersja do wydrukuPDF versionEPUB version

Wstęp

W zamierzeniu autorów opracowania Karta Praw Lekarza i Lekarza Dentysty ma stano­wić kompendium scalające przepisy dotyczące praw podmiotowych lekarzy i lekarzy dentystów w jednym dokumencie. Zmieniająca się szybko rzeczywistość prawna powoduje, że wielu leka­rzy nie zna swoich praw. Karta ma im w tym pomóc. Aktualnie dużo mówi się o obowiązkach pracowników ochrony zdrowia, w tym lekarzy i lekarzy dentystów, zapominając jednak o pra­wach, jakie ta grupa zawodowa posiada.

Aby skutecznie leczyć pacjentów, lekarze i lekarze dentyści winni mieć realny obraz rzeczy­wistości, również prawnej, w jakiej działają - nie tylko obowiązków względem pacjentów, ale i swoich praw. Wiedza lekarzy i lekarzy dentystów w tym zakresie spowoduje, iż ich diagnozy i decyzje nie będą obarczane obawą ewentualnej odpowiedzialności karno-dyscyplinarnej, czy cywilnej, jakiej poddane są czynności lekarza i lekarza dentysty.

Autorzy wyrażają nadzieję, że Karta Praw Lekarza i Lekarza Dentysty pomoże lekarzom i le­karzom dentystom leczyć bez obaw, a pacjentom zapewni lepszy komfort leczenia.

 

1. Prawa lekarza wynikające ze stosowania przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej:

• Prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do de­cydowania o swoim życiu osobistym - art. 47.

• Prawo do wolnego zrzeszania się - art. 58.

• Prawo do bezpiecznych i higienicznych warunków pracy - art. 66.

• Prawo do określonych w ustawie dni wolnych od pracy i corocznych płatnych urlopów oraz maksymalnych norm czasu pracy określonych w ustawie - art. 66.

 

2. Prawa lekarza wynikające z Kodeksu Cywilnego:

• Prawo do ochrony dóbr osobistych - art. 23.

• Prawo żądania zaniechania działania, gdy jego dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, chyba że nie jest ono bezprawne - art. 24 § 1.

• Prawo żądania, w razie dokonanego naruszenia dóbr osobistych, ażeby osoba, która dopu­ściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szcze­gólności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasa­dach przewidzianych w kodeksie można również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny - art. 24 § 1.

• Prawo żądania naprawienia na zasadach ogólnych szkody majątkowej, jeżeli wskutek naru­szenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa - art. 24 § 2.

 

3. Prawo lekarza wynikające z ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego:

• Biegły ma prawo żądać wynagrodzenia za stawiennictwo do sądu i wykonaną pracę. Prze­wodniczący może przyznać biegłemu zaliczkę na poczet wydatków - art. 288.

 

4. Prawa lekarza, o których stanowi ustawa o izbach lekarskich:

• Prawo wybierania i bycia wybieranym do organów samorządu lekarzy - art. 16 pkt 1.

• Prawo korzystania z pomocy izb lekarskich w zakresie rozwijania kwalifikacji zawodowych oraz zapewnienia właściwych warunków wykonywania zawodu - art. 16 pkt 2.

• Prawo korzystania z ochrony i pomocy prawnej organów izb lekarskich - art. 16 pkt 3.

• Prawo korzystania ze świadczeń instytucji izb lekarskich i działalności samopomocowej - art. 16 pkt 4.

• Prawo do urlopu związanego pełnieniem funkcji przez lekarza w organach samorządu zawodowego:

1. Na wniosek okręgowej lub Naczelnej Rady Lekarskiej pracodawca obowiązany jest zwol­nić od pracy pracownika pełniącego określoną funkcję z wyboru w organach izb lub wy­konującego czynności na rzecz izby, bez prawa do wynagrodzenia.

2. Izby lekarskie określają zasady i tryb zwrotu kosztów podróży oraz innych uzasadnio­nych wydatków poniesionych przez członków samorządu w związku z wykonywaniem czynności na rzecz izb - art. 17 ust. 2 i 3.

• Szczególna ochrona stosunku pracy lekarza, który sprawuje funkcje w organach samorządu lekarskiego:

1. Pracodawca nie może wypowiedzieć umowy o pracę lekarzowi pełniącemu funkcję z wy­boru w organach izb lekarskich, o których mowa w art. 20 pkt-y 2-5 oraz w art. 31, w cza­sie jej pełnienia, bez uzyskania zgody właściwej rady lekarskiej.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadkach określonych w art. 40 Kodeksu pracy.

3. Pracodawca nie może wypowiedzieć lekarzowi, o którym mowa w ust. 1, warunków pra­cy i płacy na jego niekorzyść, chyba że zachodzą przyczyny określone w art. 43 Kodeksu pracy - art. 18 ust. 1, 2, 3.

• Prawo do roszczenia odszkodowania od okręgowej izby lekarskiej w przypadku uniewinnie­nia lekarza lub umorzenia postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej, w  drodze rewizji nadzwyczajnej lub w wyniku wznowienia postępowania, w terminie roku od dnia uprawomocnienia się wyroku - art. 44 ust. 1-2.

 

5. Prawa lekarza, o których stanowi ustawa o zawodzie lekarza i lekarza dentysty:

• Lekarz może uzyskać tytuł specjalisty w określonej dziedzinie medycyny po odbyciu prze­szkolenia określonego programem specjalizacji i złożeniu egzaminu państwowego albo po uznaniu równoważnego tytułu specjalisty uzyskanego za granicą - art. 16 ust. 1.

• Lekarz może odbywać specjalizację na podstawie:

-- umowy o pracę, w pełnym wymiarze czasu pracy, zawartej z jednostką organizacyjną prowadzącą specjalizację na czas określony, w celu doskonalenia zawodowego, obejmują­cego realizację programu specjalizacji (rezydentura),

- umowy o pracę, zawartej na czas nieokreślony lub określony okresem trwania specjaliza­cji z jednostką organizacyjną prowadzącą specjalizację,

- płatnego urlopu szkoleniowego udzielanego pracownikowi na czas trwania określonej specjalizacji na podstawie odrębnych przepisów,

- poszerzenia zajęć programowych dziennych studiów doktoranckich o program specjalizacji zgodny z kierunkiem tych studiów i udzielonego urlopu szkoleniowego lub urlopu bezpłatnego,

- umowy o pracę, zawartej na czas nieokreślony z jednostką organizacyjną inną niż okre­ślona w art. 19 ust. 1 ustawy, zapewniającą realizację części programu specjalizacji w za­

kresie samokształcenia, szkolenia i uczestniczenia w wykonywaniu oraz wykonanie usta­lonej liczby określonych zabiegów lub procedur medycznych, pełnienie dyżurów medycz­nych, które lekarz jest obowiązany pełnić w czasie realizacji programu odpowiedniej specjalizacji, w liczbie określonej w tym programie, nie mniej niż 3 dyżury w miesiącu, i w ramach płatnych urlopów szkoleniowych udzielanych pracownikowi na czas niezbęd­ny do zrealizowania pozostałej części programu specjalizacji w jednostce organizacyjnej prowadzącej specjalizację lub odpowiednio prowadzącej staż kierunkowy,

-- umowy cywilnoprawnej o szkolenie specjalizacyjne, zawartej z jednostką organizacyjną prowadzącą specjalizację; jednostka organizacyjna prowadząca specjalizację nie pobiera od lekarza opłat za to szkolenie - art. 16 ust. 1a-1b.

• Lekarz, który odbywa specjalizację w ramach rezydentury, ma prawo do otrzymywania za­sadniczego wynagrodzenia miesięcznego ustalanego corocznie przez ministra właściwego do spraw zdrowia do dnia 30 marca roku poprzedzającego rok, w którym lekarz rozpoczyna lub odbywa specjalizację, na podstawie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sek­torze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Mo­nitor Polski", w drodze obwieszczenia, do dnia 15 stycznia każdego roku, w wysokości nie mniejszej niż 70% tego wynagrodzenia - art. 16 ust. 1h.

• Lekarz ma prawo uzyskać świadectwo potwierdzające posiadanie umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny lub udzielania określonych świadczeń zdrowotnych, po odby­ciu szkolenia i zdaniu egzaminu państwowego - art. 17 ust. 1, 2.

• Lekarz ma prawo doskonalenia zawodowego, w szczególności w różnych formach kształce­nia podyplomowego - art. 18 ust. 1.

• Lekarz ma prawo używania tytułu i stopnia naukowego oraz tytułu specjalisty w brzmieniu określonym przez przepisy - art. 20.

• Lekarz posiadający odpowiednio wysokie kwalifikacje ma prawo kierowania eksperymen­tem medycznym - art. 23.

• Lekarz ma prawo przeprowadzenia eksperymentu leczniczego, polegającego na prowadzeniu przez lekarza nowych lub tylko częściowo wypróbowanych metod diagnostycznych, leczniczych lub profilaktycznych w celu osiągnięcia bezpośredniej korzyści dla zdrowia osoby leczonej, za pi­semną zgodą osoby mającej w nim uczestniczyć i jeżeli dotychczas stosowane metody medyczne nie są skuteczne lub jeżeli ich skuteczność nie jest wystarczająca - art. 21 ust. 2, art. 25 ust. 1.

• Lekarz ma prawo przeprowadzić badanie lub udzielić pacjentowi inne świadczenie zdro­wotne bez jego zgody, jeżeli wymaga on niezwłocznej pomocy lekarskiej, a ze względu na stan zdrowia lub wiek nie może wyrazić zgody i nie ma możliwości porozumienia się z jego przedstawicielem ustawowym lub opiekunem faktycznym, przy czym decyzję tę lekarz po­winien w miarę możliwości skonsultować z innym lekarzem - art. 31 ust. 1-2.

• Lekarz ma prawo wykonać zabieg operacyjny albo zastosować metodę leczenia lub dia­gnostyki stwarzającą podwyższone ryzyko dla pacjenta, po uzyskaniu jego pisemnej zgody - art. 34 pkt. 1-8.

• Jeżeli w trakcie wykonywania zabiegu operacyjnego albo stosowania metody leczniczej lub diagnostycznej wystąpią okoliczności, których nieuwzględnienie groziłoby pacjentowi nie­bezpieczeństwem utraty życia, ciężkim uszkodzeniem ciała lub ciężkim rozstrojem zdrowia, a nie ma możliwości niezwłocznie uzyskać zgody pacjenta lub jego przedstawiciela ustawo­wego, lekarz ma prawo, bez uzyskania tej zgody, zmienić zakres zabiegu bądź metody le­czenia, lub diagnostyki w sposób umożliwiający uwzględnienie tych okoliczności. W takim przypadku lekarz ma obowiązek, o ile jest to możliwe, zasięgnąć opinii drugiego lekarza, w miarę możliwości tej samej specjalności - art. 35 ust. 1.

• Lekarz może nie podjąć lub odstąpić od leczenia pacjenta, o ile nie zachodzi przypadek, o którym mowa w art. 30 (każdy przypadek, gdy zwłoka w jej udzieleniu mogłaby spowo­dować niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstro­ju zdrowia oraz w innych przypadkach niecierpiących zwłoki), przy czym jeżeli lekarz wy­konuje swój zawód na podstawie stosunku pracy lub w ramach służby, może nie podjąć lub odstąpić od leczenia, jeżeli istnieją poważne ku temu powody, po uzyskaniu zgody swojego przełożonego - art. 38 ust. 1 i 3.

• Lekarz może powstrzymać się od wykonania świadczeń zdrowotnych niezgodnych z jego sumieniem, z zastrzeżeniem art. 30 (każdy przypadek, gdy zwłoka w jej udzieleniu mogłaby spowodować niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego roz­stroju zdrowia oraz w innych przypadkach niecierpiących zwłoki), z tym że ma obowiązek wskazać realne możliwości uzyskania tego świadczenia u innego lekarza lub w innym zakła­dzie opieki zdrowotnej oraz uzasadnić i odnotować ten fakt w dokumentacji medycznej. Le­karz wykonujący swój zawód na podstawie stosunku pracy lub w ramach służby ma ponadto obowiązek uprzedniego powiadomienia na piśmie przełożonego - art. 39.

• Lekarz ma prawo do ujawnienia, wyłącznie w niezbędnym zakresie informacji związanych z pacjentem, a uzyskanych w związku z wykonywaniem zawodu w przypadku, gdy: tak sta­nowią ustawy, badanie lekarskie zostało przeprowadzone na żądanie uprawnionych, na pod­stawie odrębnych ustaw, organów i instytucji; wówczas lekarz jest obowiązany poinformo­wać o stanie zdrowia pacjenta wyłącznie te organy i instytucje, zachowanie tajemnicy może stanowić niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia pacjenta lub innych osób, pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy wyraża zgodę na ujawnienie tajemnicy, po uprzednim poinformo­waniu o niekorzystnych dla pacjenta skutkach jej ujawnienia, zachodzi potrzeba przekaza­nia niezbędnych informacji o pacjencie związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych innemu lekarzowi lub uprawnionym osobom uczestniczącym w udzielaniu tych świadczeń, jest to niezbędne do praktycznej nauki zawodów medycznych, jest to niezbędne dla celów naukowych, zachodzi potrzeba przekazania niezbędnych informacji o pacjencie lekarzowi sądowemu - art. 40 ust. 2.

• Lekarz może stwierdzić zgon na podstawie osobiście wykonanych badań i ustaleń, z zastrze­żeniem sytuacji określonych w odrębnych przepisach - art. 43 ust. 1.

• W uzasadnionych przypadkach lekarz, z wyłączeniem lekarza dentysty, może uzależnić wy­stawienie karty zgonu od przeprowadzenia sekcji zwłok - art. 43 ust. 2.

• Lekarz, z wyłączeniem lekarza dentysty, może wystawić kartę zgonu na podstawie doku­mentacji badania pośmiertnego, przeprowadzonego przez innego lekarza lub inną upraw­nioną osobę - art. 43 ust. 3.

• Lekarzowi, który wykonuje czynności w ramach świadczeń pomocy doraźnej lub w przy­padku, o którym mowa w art. 30 (każdy przypadek, gdy zwłoka w jej udzieleniu mogła­by spowodować niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia oraz w innych przypadkach niecierpiących zwłoki), przysługuje ochrona prawna należna funkcjonariuszowi publicznemu - art. 44.

• Lekarz może ordynować te środki farmaceutyczne i materiały medyczne, które są dopusz­czone do obrotu w Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w odrębnych przepi­sach - art. 45 ust. 1.

• W uzasadnionych przypadkach lekarz może ordynować środki farmaceutyczne i materiały medyczne dopuszczone do obrotu w innych krajach, z jednoczesnym szczegółowym uzasad­nieniem w dokumentacji medycznej - art. 45 ust. 2.

• Lekarz ma prawo doraźnie dostarczyć pacjentowi środek farmaceutyczny lub materiał me­dyczny, w związku z udzieleniem pomocy w nagłym przypadku - art. 46 ust. 2.

• Lekarz może wykonywać indywidualną praktykę lekarską, indywidualną praktykę lekarską wyłącznie w miejscu wezwania, indywidualną specjalistyczną praktykę lekarską lub indy­widualną specjalistyczną praktykę lekarską wyłącznie w miejscu wezwania, po uzyskaniu wpisu odpowiednio do rejestru indywidualnych praktyk lekarskich, indywidualnych spe­cjalistycznych praktyk lekarskich, prowadzonego przez okręgową radę lekarską właściwą ze względu na miejsce wykonywania praktyki - art. 50 ust. 1.

• Lekarze w celu udzielania świadczeń zdrowotnych mogą prowadzić grupową praktykę le­karską w formie spółki cywilnej lub partnerskiej, zwaną dalej „grupową praktyką lekarską", po uzyskaniu wpisu do rejestru grupowych praktyk lekarskich prowadzonego przez okręgo­wą radę lekarską właściwą ze względu na miejsce wykonywania praktyki - art. 50a ust. 1.

• Lekarz wykonujący indywidualną praktykę lekarską lub indywidualną specjalistyczną prak­tykę lekarską może zatrudniać osoby niebędące lekarzami do wykonywania czynności po­mocniczych (współpracy) - art. 53 ust. 1.

• Lekarz wykonujący indywidualną praktykę lekarską lub indywidualną specjalistyczną prak­tykę lekarską oraz grupową praktykę lekarską może podawać do publicznej wiadomości in­formacje o udzielanych świadczeniach zdrowotnych. Treść i forma tych informacji nie mogą mieć cech reklamy - art. 56 ust. 1.

 

6. Prawo lekarza wynikające z ustawy z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej:

• Lekarz, obywatel polski, ma prawo do uznania jego kwalifikacji zawodowych uzyska­nych na obszarze innych krajów UE w Polsce. Właściwy organ, na wniosek obywatela państwa członkowskiego zamierzającego wykonywać zawód regulowany na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego, wydaje zaświadczenie po­twierdzające posiadanie kwalifikacji do wykonywania tego zawodu w Rzeczypospolitej Polskiej - art. 5.

 

7. Prawo lekarza wynikające z dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych:

• Lekarz ma prawo do uznania jego kwalifikacji na obszarze innych państw Unii Europejskiej. Bez uszczerbku dla szczególnych przepisów prawa wspólnotowego, jak również przepisów art. 6 i 7 niniejszej dyrektywy, państwa członkowskie nie wprowadzają ograniczeń w swo­bodnym świadczeniu usług w innym państwie członkowskim, które w jakikolwiek sposób byłyby związane z kwalifikacjami zawodowymi - art. 5.

 

8. Prawa lekarza wynikające z ustawy o zakładach opieki zdrowotnej:

• Prawo lekarza do prowadzenia praktyki w następujących formach: świadczenia zdrowotne mogą być udzielane przez zakłady opieki zdrowotnej oraz przez osoby fizyczne wykonujące zawód medyczny lub przez grupową praktykę lekarską, grupową praktykę pielęgniarek, po­łożnych na zasadach określonych w odrębnych przepisach - art. 4.

• W przypadku zagrożenia epidemicznego lub ze względu na warunki przebywania innych chorych w szpitalu lekarz może ograniczyć prawo pacjenta do kontaktu osobistego z osoba­

mi z zewnątrz, w tym do sprawowania opieki przez osoby określone w ust. 3 pkt 1 (opieka duszpasterska) - art. 19 ust. 5.

• Jeżeli przedstawiciel ustawowy żąda wypisania ze szpitala osoby, której stan zdrowia wy­maga leczenia w szpitalu, lekarz może odmówić wypisania do czasu wydania w tej sprawie orzeczenia przez właściwy ze względu na siedzibę zakładu sąd opiekuńczy, chyba że przepi­sy szczególne stanowią inaczej. Właściwy sąd opiekuńczy zawiadamiany jest niezwłocznie o odmowie wypisania i ze szpitala, i przyczynach odmowy - art. 22 ust. 2.

• Lekarz a sekcja zwłok pacjenta zmarłego w szpitalu:

1. Zwłoki osoby, która zmarła w szpitalu, mogą być poddane sekcji, w szczególności, gdy zgon tej osoby nastąpi przed upływem 12 godzin od przyjęcia do szpitala, z zastrzeże­niem ust. 3.

2. Kierownik zakładu, a jeżeli kierownik nie jest lekarzem, to upoważniony przez niego le­karz, na wniosek właściwego ordynatora lub, w razie potrzeby, po zasięgnięciu jego opinii, zarządza dokonanie lub zaniechanie sekcji - art. 24 ust. 2.

• Jeżeli zachodzi potrzeba pobrania ze zwłok komórek, tkanek lub narządów, lekarz może zadecydować o dokonaniu sekcji zwłok przed upływem 12 godzin, przy zachowaniu zasad i trybu przewidzianych w przepisach o pobieraniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i na­rządów - art. 25 ust. 2.

• Czas pracy lekarzy pracowników zatrudnionych w zakładzie opieki zdrowotnej, z zastrzeże­niem art. 32i ust. 1, w przyjętym okresie rozliczeniowym nie może przekraczać 7 godzin 35 mi­nut na dobę i przeciętnie 37 godzin 55 minut na tydzień w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym, z zastrzeżeniem ust. 2-4 - art. 32g ust. 1.

• Czas pracy lekarzy pracowników komórek organizacyjnych (zakładów i pracowni): radio­logii, radioterapii, medycyny nuklearnej - stosujących w celach diagnostycznych lub lecz­niczych źródła promieniowania jonizującego, fizykoterapii, patomorfologii, histopatologii, cytopatologii, cytodiagnostyki, medycyny sądowej lub prosektoriów - w zakresie określo­nym w art. 32g ust. 5, nie może przekraczać 5 godzin na dobę i przeciętnie 25 godzin na ty­dzień w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym - art. 32g ust. 3.

• Lekarze, zatrudnieni w zakładzie opieki zdrowotnej przeznaczonym dla osób, których stan zdrowia wymaga całodobowych świadczeń zdrowotnych, ma prawo do wyrażenia zgody na piśmie na zobowiązanie go do pracy w zakładzie opieki zdrowotnej w wymiarze przekraczają­cym przeciętnie 48 godzin na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym - art. 32ja ust. 1.

• Lekarzowi, będącemu pracownikiem przysługuje w każdej dobie prawo do co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Lekarzowi, będącemu pracownikiem, pełniącemu dyżur medyczny, okres odpoczynku powinien być udzielony bezpośrednio po zakończeniu pełnienia dyżuru medycznego - art. 32jb.

• Lekarzowi, będącemu pracownikiem przysługuje w każdym tygodniu prawo do co najmniej 35 godzin nieprzerwanego odpoczynku, obejmującego co najmniej 11 godzin nie przerwa­nego odpoczynku dobowego - art. 32jb.

• W przypadku wzrostu kwoty zobowiązania Narodowego Funduszu Zdrowia, o której mowa w art. 136 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej fi­nansowanych ze środków publicznych, wobec samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, w stosunku do kwoty wynikającej z poprzedniej umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dotyczącej tego samego rodzaju lub zakresu świadczeń opieki zdrowotnej, kierownik samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej jest obowiązany do prze­znaczenia nie mniej niż 40% kwoty, o którą wzrosło zobowiązanie, na wzrost wynagrodzeń osób zatrudnionych w tym zakładzie - art. 59a.

• Za długoletnią pracę, lekarzowi będącemu pracownikiem przysługują nagrody jubileuszo­we w wysokości: 75% miesięcznego wynagrodzenia - po 20 latach pracy, 100% miesięczne­go wynagrodzenia - po 25 latach pracy, 150% miesięcznego wynagrodzenia - po 30 latach pracy, 200% miesięcznego wynagrodzenia - po 35 latach pracy, 300% miesięcznego wyna­grodzenia - po 45 latach pracy - art. 62a.

• Lekarzowi będącemu pracownikiem, przechodzącemu na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy przysługuje jednorazowa odprawa w wysokości: jednomiesięcz­nego wynagrodzenia, jeżeli był zatrudniony krócej niż 15 lat, dwumiesięcznego wy­nagrodzenia po 15 latach pracy, trzymiesięcznego wynagrodzenia po 20 latach pracy - art. 62b ust. 1.

• Lekarzowi będącemu pracownikiem przysługuje dodatek za wysługę lat w wysokości wyno­szącej po 5 latach pracy 5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek ten wzrasta o 1% za każdy dalszy rok pracy, aż do osiągnięcia 20% miesięcznego wynagrodzenia zasad­niczego - art. 62d ust. 1.

 

9. Prawo lekarza wynikające z ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej:

• Pielęgniarka, położna zobowiązana jest do wykonywania zleceń lekarskich odnotowanych w dokumentacji medycznej- art. 22. 1

 

10. Prawo lekarza wynikające z ustawy prawo farmaceutyczne:

• Lekarz ma możliwość przyjmowania przedmiotów o wartości materialnej nieprzekraczają­cej kwoty 100 złotych, związanych z praktyką medyczną lub farmaceutyczną, opatrzonych znakiem reklamującym daną firmę lub produkt leczniczy - art. 58 ust. 3.

 

11. Prawo lekarza wynikające z ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym:

• Lekarz podejmujący medyczne czynności ratunkowe korzysta z ochrony przewidzianej w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (DzU nr 88, poz. 553, z późn. zm.2)) dla funkcjonariuszy publicznych - art. 5 ust.1 w zw. z art. 115 § 3 kpk.

 

12. Prawa lekarza wynikające z ustawy o ochronie zdrowia psychicznego:

• Lekarz będący ordynatorem w szpitalu psychiatrycznym, może wydać zgodę na okresowe przebywanie osoby leczonej w szpitalu psychiatrycznym poza szpitalem bez wypisywania jej z zakładu, jeżeli nie zagraża to jej życiu albo życiu i zdrowiu innych osób - art. 14.

• O zastosowaniu przymusu bezpośredniego decyduje lekarz, który określa rodzaj zastosowa­nego środka przymusu oraz osobiście nadzoruje jego wykonanie. W szpitalach psychiatrycz­nych oraz w jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej, jeżeli nie jest możliwe uzy­skanie natychmiastowej decyzji lekarza, o zastosowaniu przymusu bezpośredniego decyduje i nadzoruje osobiście jego wykonanie pielęgniarka, która jest obowiązana niezwłocznie za­wiadomić o tym lekarza. Każdy przypadek zastosowania przymusu bezpośredniego i uprze­

dzenia, o którym mowa w ust. 4, o możliwości jego zastosowania odnotowuje się w doku­mentacji medycznej - art. 18 ust. 2.

• Lekarz psychiatra lub inny lekarz (w razie niemożności uzyskania pomocy lekarza psychia­try), może u osoby, której zachowanie wskazuje na to, że z powodu zaburzeń psychicznych może zagrażać bezpośrednio własnemu życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób, bądź nie jest zdolna do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, bez jej zgody, lub w przy­padku osoby małoletniej lub ubezwłasnowolnionej całkowicie bez zgody jej przedstawiciela ustawowego, stwierdza konieczność przeprowadzenia badania psychiatrycznego - art. 21 ust. 1-2.

• Prawo lekarza do decydowania o przyjęciu pacjenta do szpitala psychiatrycznego ad hoc:

1. Osoba chora psychicznie może być przyjęta do szpitala psychiatrycznego bez zgody wy­maganej w art. 22 tylko wtedy, gdy jej dotychczasowe zachowanie wskazuje na to, że z po­wodu tej choroby zagraża bezpośrednio własnemu życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób.

2. O przyjęciu do szpitala osoby, o której mowa w ust. 1, postanawia lekarz wyznaczony do tej czynności po osobistym jej zbadaniu i zasięgnięciu w miarę możliwości opinii drugie­go lekarza psychiatry albo psychologa - art. 23 ust. 1 i 2.

• Lekarz może wobec osoby przyjętej do szpitala psychiatrycznego bez jej zgody stosować nie­zbędne czynności lecznicze, mające na celu usunięcie przewidzianych w ustawie przyczyn przyjęcia bez zgody - art. 33 ust. 1.

• O wypisaniu ze szpitala psychiatrycznego osoby przebywającej w tym szpitalu bez jej zgo­dy postanawia ordynator (lekarz kierujący oddziałem), jeżeli uzna, że ustały przewidziane w niniejszej ustawie przyczyny przyjęcia i pobytu tej osoby w szpitalu psychiatrycznym bez jej zgody - art. 35.

• Lekarz wykonujący czynności wynikające z ustawy o ochronie zdrowia psychicznego jest zwolniony od obowiązku zachowania tajemnicy w stosunku do: lekarza sprawującego opie­kę nad osobą z zaburzeniami psychicznymi, właściwych organów administracji rządowej lub samorządowej co do okoliczności, których ujawnienie jest niezbędne do wykonywania zadań z zakresu pomocy społecznej, osób współuczestniczących w wykonywaniu czynno­ści w ramach pomocy społecznej, w zakresie, w jakim to jest niezbędne, służb ochrony pań­stwa i ich upoważnionych pisemnie funkcjonariuszy lub żołnierzy w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania sprawdzającego na podstawie przepisów o ochronie in­formacji niejawnych - art. 50 ust. 2.

 

13. Prawo lekarza wynikające z rozporządzenia ministra zdrowia i opieki społecznej z dnia 23 sierpnia 1995 r. w sprawie sposobu stosowania przymusu bezpośredniego:

• Lekarza ma prawo do zastosowania przymusu bezpośredniego wobec pacjenta hospitalizo­wanego w szpitalu psychiatrycznym.

1. Przymus bezpośredni może trwać tylko do czasu ustania przyczyn jego zastosowania.

2. Lekarz zaleca zastosowanie przymusu bezpośredniego w formie unieruchomienia lub izolacji na czas nie dłuższy niż 4 godziny. W razie potrzeby lekarz, po osobistym badaniu pacjenta, może przedłużyć unieruchomienie na następne okresy 6-godzinne - § 9. 1 i 2.

 

14. Prawo lekarza wynikające z ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy:

• Prawa lekarza wobec pacjentów, będących jednocześnie skazanymi podczas odbywania przez nich kary pozbawienia wolności:

1. W wypadku, gdy wykonywanie kary pozbawienia wolności może zagrażać życiu skaza­nego lub spowodować dla jego zdrowia poważne niebezpieczeństwo, dyrektor zakładu karnego, na wniosek lekarza, niezwłocznie powiadamia o tym sędziego penitencjarnego.

2. W wypadku, gdy życiu skazanego grozi poważne niebezpieczeństwo, stwierdzone co naj­mniej przez dwóch lekarzy, można dokonać koniecznego zabiegu lekarskiego, nie wyłą­czając chirurgicznego, nawet mimo sprzeciwu skazanego - art. 118 § 1 i 2.

 

15. Prawa lekarza wynikające z ustawy o diagnostyce laboratoryjnej:

• Prawa lekarza do wykonywania diagnostyki laboratoryjnej.

Osobą uprawnioną do samodzielnego wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej w laboratorium jest:

1) diagnosta laboratoryjny;

2) osoba posiadająca tytuł zawodowy lekarza i prawo wykonywania zawodu lekarza oraz wiedzę i umiejętności w zakresie wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej, o których mowa w art. 2, uzyskane w ramach specjalizacji, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (DzU z 2005 r. nr 226, poz. 1943 i nr 253, poz. 2131) lub posiadająca umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny, o których mowa w art. 17 ust. 1 tej ustawy - art. 6.

• Lekarz może wykonywać zawód diagnosty laboratoryjnego, jeśli uzyskał tytuł zawodowy le­karza oraz odbył kształcenie podyplomowe, o którym mowa w art. 7a, lub posiada dyplom wydany w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, lub państwo człon­kowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strona umowy o Euro­pejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacja Szwajcarska uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równoważny z dyplomem uzyskiwanym w Rzeczypospolitej Polskiej, potwier­dzającym tytuł zawodowy magistra na kierunku analityka medyczna, lub posiada kwalifi­kacje do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego nabyte w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Han­dlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym innym niż Rzeczpo­spolita Polska lub w Konfederacji Szwajcarskiej, uznane w Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z ustawą z dnia 26 kwietnia 2001 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach członkow­skich Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych (DzU nr 87, poz. 954, z późn. zm.) - art. 7 ust. 1 pkt 3-5.

• Diagnostą laboratoryjnym może być również osoba posiadająca prawo wykonywania zawo­du lekarza i specjalizację I lub II stopnia lub tytuł specjalisty w dziedzinie: analityka kli­niczna, analityka lekarska, diagnostyka laboratoryjna lub mikrobiologia, mikrobiologia i se­rologia, mikrobiologia lekarska, jeżeli została wpisana na listę diagnostów laboratoryjnych - art. 7 ust. 2.

• Prawo lekarza do przeprowadzenie czynności diagnostyki laboratoryjnej bez zgody pacjenta:

1. Wykonywanie zabiegów i czynności diagnostyki laboratoryjnej bez zgody pacjenta jest dopuszczalne, jeżeli konieczne jest niezwłoczne przeprowadzenie badań diagnostycz­nych, a ze względu na stan zdrowia lub wiek pacjent ten nie może wyrazić zgody, a nie

ma możliwości porozumienia się z jego przedstawicielem ustawowym lub opiekunem faktycznym.

2. Decyzję o podjęciu zabiegów i czynności diagnostyki laboratoryjnej w okolicznościach, o których mowa w ust. 1, diagnosta laboratoryjny podejmuje na pisemne zlecenie lekarza leczącego pacjenta, odnotowane w dokumentacji medycznej pacjenta - art. 26 ust. 1 i 2.

• Lekarz ma prawo do ponowienia na piśmie zlecenia diagnoście laboratoryjnemu, w przy­padku gdy diagnosta odmawia wykonania zlecenia lekarskiego, gdyż jego zdaniem wykona­nie zlecenia może zagrozić życiu lub zdrowiu pacjenta i zwraca lekarzowi uwagę na wspo­mniane niebezpieczeństwo - art. 28 ust. 1.

 

16. Prawa lekarza wynikające z ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych:

• Lekarz, będący świadczeniodawcą, który nie zawarł umowy o udzielanie świadczeń opie­ki zdrowotnej, ma prawo do wynagrodzenia za świadczenie opieki zdrowotnej udzielone świadczeniobiorcy w stanie nagłym. Wynagrodzenie uwzględnia wyłącznie uzasadnione koszty udzielenia niezbędnych świadczeń opieki zdrowotnej - art. 19 ust. 4.

• Lekarz ubezpieczenia zdrowotnego jest uprawniony do wystawiania skierowań na leczenie uzdrowiskowe - art. 33 ust. 1.

• Lekarz ubezpieczenia zdrowotnego jest uprawniony do wystawiania recept na zaopatrzenie w leki i wyroby medyczne - art. 34 ust. 1.

• Lekarz niebędący lekarzem ubezpieczenia zdrowotnego jest uprawniony do wystawienia re­cept na zaopatrzenie w leki i wyroby medyczne, jeżeli posiada on prawo wykonywania zawo­du oraz zawarł z oddziałem wojewódzkim Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ) umowę upoważniającą go do wystawiania takich recept - art. 34 ust. 2.

• Lekarz ubezpieczenia zdrowotnego jest uprawniony do wystawiania świadczeniobiorcom zleceń na zaopatrzenie w wyroby medyczne będące przedmiotami ortopedycznymi oraz w środki pomocnicze - art. 40 ust. 1.

• Lekarz ubezpieczenia zdrowotnego jest uprawniony do wystawiania świadczeniobiorcom zleceń na bezpłatny przejazd środkami transportu sanitarnego, w tym lotniczego, do naj­bliższego zakładu opieki zdrowotnej udzielającego świadczeń we właściwym zakresie, i z po­wrotem, w przypadkach: konieczności podjęcia natychmiastowego leczenia w zakładzie opieki zdrowotnej, wynikających z potrzeby zachowania ciągłości leczenia - art. 41 ust. 1.

• Lekarz ubezpieczenia zdrowotnego jest uprawniony do wystawiania świadczeniobiorcom zleceń na bezpłatny przejazd środkami transportu sanitarnego - w przypadku dysfunk­cji narządu ruchu uniemożliwiającej korzystanie ze środków transportu publicznego, w celu odbycia leczenia - do najbliższego zakładu opieki zdrowotnej udzielającego świadczeń we właściwym zakresie, i z powrotem - art. 41 ust. 2.

• Lekarz udzielający świadczenia opieki zdrowotnej poza siedzibą świadczeniodawcy i jednost­kami organizacyjnymi świadczeniodawcy korzysta z ochrony prawnej przewidzianej w Ko­deksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych - art. 55 ust. 5zw. z art. 115 § 3 kpk.

• Świadczeniobiorca ma prawo do rehabilitacji leczniczej u świadczeniodawcy, który zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, na podstawie skierowania lekarza ubez­pieczenia zdrowotnego - art. 59.

• Lekarz, będący świadczeniodawcą może zlecać podwykonawcom udzielanie świadczeń opie­ki zdrowotnej w ramach umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawartej z NFZ, jeżeli umowa tak stanowi - art. 133.

• Lekarz, będący świadczeniodawcą, ubiegający się o zawarcie umowy o udzielanie świad­czeń opieki zdrowotnej ma prawo do równego traktowania świadczeniodawców przez NFZ i prowadzenie postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji - art. 134 ust. 1.

• Lekarzowi, będącemu świadczeniodawcą, którego interes prawny doznał uszczerbku w wy­niku naruszenia przez NFZ zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umo­wy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na za­sadach określonych w art. 153 i 154 ustawy - art. 152 ust. 1.

• Lekarz, będący świadczeniodawcą biorący udział w postępowaniu może wnieść do dyrekto­ra oddziału wojewódzkiego NFZ, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia o rozstrzygnięciu po­stępowania, odwołanie dotyczące rozstrzygnięcia postępowania - art. 154 ust. 1.

• Od decyzji dyrektora oddziału wojewódzkiego NFZ przysługuje odwołanie do prezesa NFZ. Odwołanie wnosi się za pośrednictwem dyrektora właściwego oddziału wojewódzkiego NFZ - art. 154 ust. 4.

• Od decyzji, o której mowa w ust. 6, świadczeniodawcy przysługuje skarga do sądu admini­stracyjnego - art. 154 ust. 8.

• Lekarz, będący świadczeniodawcą, który zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdro­wotnej, przysługuje zażalenie na czynności dyrektora wojewódzkiego oddziału NFZ doty­czące realizacji umowy do prezesa NFZ - art. 160, art. 161.

• Lekarzowi, będącemu kierownikiem jednostki kontrolowanej lub osobie przez niego upo­ważnionej przysługuje prawo zgłoszenia, przed podpisaniem protokołu kontroli, umotywo­wanych zastrzeżeń co do ustaleń zawartych w protokole. Zastrzeżenia należy zgłosić na pi­śmie w terminie 14 dni od dnia otrzymania protokołu kontroli - art. 175 ust. 1-2.

• Lekarz, będący kierownikiem jednostki kontrolowanej lub osoba przez niego upoważniona może w terminie 7 dni od dnia otrzymania stanowiska, o którym mowa w art. 175 ust. 4 (stanowisko kontrolera sporządzone w razie nieuwzględnienia zastrzeżeń w całości lub w części), zgłosić na piśmie umotywowane zastrzeżenia do ministra właściwego do spraw zdrowia - art. 176 ust. 1.

• Lekarz, będący kierownikiem jednostki kontrolowanej lub osoba przez niego upoważniona może odmówić podpisania protokołu kontroli, składając w terminie 7 dni od jego otrzyma­nia pisemne wyjaśnienie tej odmowy - art. 177 ust. 1.

• Lekarz, będący kierownikiem jednostki kontrolowanej lub osoba przez niego upoważniona może w ciągu 7 dni od dnia otrzymania wystąpienia pokontrolnego odwołać się do ministra właściwego do spraw zdrowia od zawartych w wystąpieniu pokontrolnym ocen, uwag, wnio­sków i zaleceń - art. 179 ust. 1.

 

17. Prawa lekarza wynikające z ustawy o lekarzu sądowym:

• Lekarzem sądowym może zostać lekarz, który spełnia następujące warunki: ma prawo wy­konywania zawodu lekarza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ma pełną zdolność do czynności prawnych, nie był karany za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, ma niepo­szlakowaną opinię, uzyskał rekomendację okręgowej rady lekarskiej, ma tytuł specjalisty lub specjalizację I lub II stopnia - art. 5 ust. 1 pkt. 1-6.

• Lekarzem sądowym w rozumieniu ustawy jest lekarz, z którym prezes sądu okręgowego za­warł umowę o wykonywanie czynności lekarza sądowego - art. 2 ust. 1.

• Lekarz sądowy wystawia zaświadczenia potwierdzające zdolność albo niezdolność do sta­wienia się na wezwanie lub zawiadomienie organu uprawnionego uczestników postępowa­nia z powodu choroby, na obszarze właściwości danego sądu okręgowego - art. 2 ust. 2.

• Lekarz sądowy przy wykonywaniu czynności związanych z wydawaniem zaświadczeń ko­rzysta z ochrony prawnej przysługującej funkcjonariuszom publicznym - art. 2 ust. 3.

• Lekarz sądowy wystawia zaświadczenia w miejscach, dniach i godzinach ustalonych na pod­stawie umowy o wykonywanie czynności lekarza sądowego - art. 12 ust. 1.

• Zakłady opieki zdrowotnej oraz lekarze udzielający świadczenia zdrowotne są zobowiązani niezwłocznie, na żądanie lekarza sądowego, udostępnić mu dokumentację medyczną z prze­biegu leczenia osoby ubiegającej się o zaświadczenie - art. 14. 2.

• Lekarzowi sądowemu przysługuje wynagrodzenie za każde wydane zaświadczenie- art. 18 ust. 1.

W przypadku konieczności dojazdu do miejsca pobytu uczestnika postępowania lekarzowi sądowemu przysługuje zwrot kosztów dojazdu na zasadach określonych w przepisach dotyczą­cych pracowników zatrudnionych w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju -   art. 18 ust. 2.

 

18. Prawo lekarza wynikające z ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych:

• Prawa lekarza orzecznika ZUS do niezależnej opinii, odpowiedzialność jako funkcjonariu­sza publicznego - orzekanie przez lekarzy orzeczników Zakładu oraz komisje lekarskie Za­kładu dla potrzeb ustalania uprawnień do świadczeń z ubezpieczeń społecznych - art. 68 w zw. z art. 115 § 13.

 

19. Prawo lekarza wynikające z ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników:

• Prawa lekarza orzecznika KRUS do niezależnej opinii, odpowiedzialność jako funkcjonariu­sza publicznego.

Orzeczenia dotyczące:

1) trwałej i okresowej całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym,

2) stałego i długotrwałego uszczerbku na zdrowiu,

3) niezdolności do samodzielnej egzystencji,

4) czasowej niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 180 dni,

5) celowości przekwalifikowania zawodowego z powodu trwałej całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym,

6) wskazań do rehabilitacji leczniczej,

7) innych okoliczności warunkujących przyznanie świadczeń z ubezpieczenia społecznego rolników - w związku z prowadzonym postępowaniem o ustalenie prawa do świadczeń wydają w pierwszej instancji lekarze rzeczoznawcy KRUS - art. 46 w zw. z art. 115 § 13.

 

20. Prawa lekarza zawarte w Kodeksie Etyki Lekarskiej:

• Lekarz ma swobodę wyboru w zakresie metod postępowania, które uzna za najskuteczniej­sze. Powinien jednak ograniczyć czynności medyczne do rzeczywiście potrzebnych choremu zgodnie z aktualnym stanem wiedzy - art. 6.

• W szczególnie uzasadnionych wypadkach lekarz może nie podjąć się lub odstąpić od lecze­nia chorego, z wyjątkiem przypadków nie cierpiących zwłoki. Nie podejmując albo odstę-

pując od leczenia lekarz winien wskazać choremu inną możliwość uzyskania pomocy lekarskiej - art. 7.

• Lekarz winien zabiegać o wykonywanie swego zawodu w warunkach, które zapewniają odpowiednią jakość opieki nad pacjentem - art. 11.

• Lekarz może nie informować pacjenta o stanie jego zdrowia bądź o leczeniu, jeśli pacjent wyraża takie życzenie. Informowanie rodziny lub innych osób powinno być uzgodnione z chorym - art. 16. 1.

• W przypadku chorego nieprzytomnego lekarz może udzielić dla dobra chorego, niezbędnych informacji osobie, co do której jest przekonany, że działa ona w interesie chorego - art. 16. 2.

• Lekarz ma prawo do ujawnienia zauważonych faktów zagrożenia zdrowia lub życia w wyniku łamania praw człowieka - art. 27.

• W stanach terminalnych lekarz nie ma obowiązku podejmowania i prowadzenia reanimacji lub uporczywej terapii i stosowania środków nadzwyczajnych - art. 32. 1.

• Decyzja o zaprzestaniu reanimacji należy do lekarza i jest związana z oceną szans leczniczych - art. 32. 2.

• Lekarz może pobierać komórki, tkanki i narządy ze zwłok w celu ich przeszczepiania, o ile zmarły nie wyraził za życia sprzeciwu - art. 33.

• Lekarz może przyjąć zapłatę od producenta leków lub wyrobów medycznych (sprzętu i wyposażenia medycznego) za wykonaną pracę, prowadzenie szkoleń i badań, które pogłębiają wiedzę medyczną lub zawodową, jeżeli ta zapłata jest współmierna do wkładu pracy lekarza - art. 51a. 2.

• Jeśli zostanie naruszone dobre imię lekarza, a rzecznik odpowiedzialności zawodowej lub sąd lekarski nie potwierdzą stawianych mu zarzutów, lekarz powinien uzyskać od izby lekarskiej wszelką możliwą pomoc w naprawieniu wyrządzonej mu szkody - art. 60.

• Lekarz ma prawo umawiać się o wysokość honorarium przed rozpoczęciem leczenia. Wyjątkiem od tej zasady jest pomoc w nagłych wypadkach. W razie braku stosownych cenników lekarz powinien brać pod uwagę wartość oddanej usługi, poniesione koszty własne, swoje kwalifikacje, a także w miarę możliwości, sytuację materialną pacjenta - art. 66. 1-2.

• Zadania, jakie spełnia lekarz, dają mu podstawę do żądania ochrony jego godności osobistej, nietykalności cielesnej oraz pomocy w wykonywaniu działań zawodowych - art. 70.

Nasze serwisy